Egzotyczne pnącza

Dzisiejszy temat naszego bloga chcielibyśmy poświęcić roślinom egzotycznym, mniej znanym w europejskim klimacie, które mamy w swoim asortymencie. Mamy nadzieję zainteresować Was tymi ciekawymi roślinami.

Pierwszą z naszego egzotycznego asortymentu jest passiflora inaczej zwana również Męczennicą, nazwa ta została zaczerpnięta z języka łacińskiego : „passsio”- Cierpienie, „flora”- (kwiat), pochodzi ona z ameryki środkowej, a  do Europy dotarła dopiero w XVIII wieku.

Passiflora to pnącze osiągające wysokość kilku metrów, w okresie letnim obsypana jest pięknymi kwiatami o grubych, lśniących płatkach i kolorowych pylnikach. Roślina ta może rosnąć w donicach, na tarasach, balkonach czy nawet w gruncie. Na całym świecie jest jej około pół tysiąca odmian, niestety w naszych warunkach klimatycznych nie poradzi sobie ona na zewnątrz, ponieważ nie znosi ujemnych temperatur. Natomiast idealnie się nadaje do sadzenia w ogrodach zimowych, jeśli nie posiadamy takiego miejsca należy przenieść ją na okres zimowy np. do garażu lub inne miejsce, o odpowiedniej temperaturze z dostępem do światła, gdzie mróz jej nie będzie straszny.

Kwiaty Passiflory są duże, mają średnice około 10 cm, ich budowa różni się od innych kwiatów są one jedyne w swoim rodzaju. Zbudowane są z 5 zewnętrznych działek kielicha oraz 5 płatków wewnętrznych, na których wspiera się dno kwiatowe z trzema okółkami przykoronek,  z których jeden jest wyjątkowo okazały i złożony z cienkich nitek pręcikowych zazwyczaj ubarwionych trzema, wyraźnie zaznaczonymi kolorami. Z centralnej części dna kwiatowego, wyrasta 5 pręcików i zrośnięty ze sobą potrójny słupek zakończony 3 okazałymi znamionami.

Kwiaty passiflory w krajach egzotycznych zapylane są przez kolibry, nietoperze, owady zwabia  intensywny zapach oraz kształt roślin, natomiast w naszym rejonie są one zapylane przez pszczoły.

Owoce- część passiflor wytwarza owoce które są jadalne, ale musimy pamiętać , że nie wszystkie, najbardziej popularna jest passiflora niebieska, która wytwarza jadalne owoce, są nimi marakuje często hodowane na plantacjach do wytwarzania soków. Warto więc przed zakupem zorientować się jaki to gatunek .

Światło –  ważne by zapewnić jej odpowiednią ilość światła a w szczególności w okresie zimowym (brak światła lub niedostateczna ilość spowoduje utratę liści ). Najlepiej postawić ją na wschodniej części mieszkania lub bezpośrednio na parapecie .

Nawożenie – Passiflora potrzebuje nawożenia ponieważ pobiera dużo środków odżywczych, lecz trzeba pamiętać by lepiej nawozić ją częściej (np. co tydzień) w mniejszych ilościach niż rzadziej w dużej ilości ponieważ to może popalić korzenie.

Podlewanie –  w okresie letnim należy podlewać rośliny codziennie by zapewnić im odpowiednią wilgoć, natomiast w okresie zimowym ograniczyć podlewanie, ale nie doprowadzić do przesuszenia.

Milin (łac. Campsis radicans) – bardzo silnie rosnące pnącze , osiągające od 6 do 10m wysokości, wspina się przy pomocy korzeni czepnych oraz lekko wijących się pędów. Zastosowanie milinów to głównie okrywanie ścian, płotów wszelkiego rodzaju pergoli oraz altan, a także innych mocnych podpór. Może on również piąć się po konarach drzew, które znajdują się w słonecznym miejscu. Milin najlepiej sadzić na stronie południowej ponieważ lubi on miejsca ciepłe i słoneczne. Miliny w ostatnich czasach maja również zastosowania w zieleni publicznej i tutaj sadzi się je w celu  maskowania brzydkich konstrukcji, do pokrycia starych nieestetycznych ścian lub pokrywania ścian dźwiękochłonnych.

Miliny rozpoczynają swoją wegetację późną wiosna, dzięki czemu młode pędy nie są narażone na uszkodzenia związane z późniejszymi przymrozkami. Pod koniec maja aż do lipca trwa ich silny wzrost . Liście są naprzeciwległe, pierzastozłożone osiągające nawet 40 cm długości. Wiosną i latem są zielone, jesienią żółkną i opadają na okres zimowy.

Owocem są długie (10-20 cm), zwisające torebki, które po dojrzeniu pękają, rozsiewając nasiona z dużymi aparatami lotnymi. Ponieważ owoce nie są specjalnie ozdobne, najlepiej usunąć je, gdy tylko zostaną zawiązane. Sprzyja to obfitszemu i dłuższemu kwitnieniu – aż do jesieni.

Kwiaty trąbkowate, rozłożone przy wierzchołku w kolorze żółtym, czerwonym lub pomarańczowym ( w zależności od odmiany), mają 6-10 cm długości i średnicy około 3-5 cm.  Rozwijają się od lipca do września tworząc baldacho-groniaste kwiatostany składające się z 4-12 trąbek.

Milin nie ma specjalnych wymagań glebowych lecz wymaga dużo słońca i odpowiednią ilość ciepła. Najlepsza gleba to taka o odczynie 5,5-7,5 pH (lekko kwaśna, zasadowa lub obojętna), ważne by była przepuszczalna. Odpowiedni drenaż zapewni silny wzrost i zdrowy rozwój rośliny.

Milin potrzebuje 2-3 lat na odpowiednie zakorzenienie i przystosowanie do nowego miejsca, po takim też czasie zakwita po raz pierwszy, co roku zwiększając swoją objętość i ilość kwiatostanów.

Podczas srogiej zimy pędy milinu mogą przemarznąć, ale w takim przypadku wiosną wypuszcza z dolnej części nowe, zdrowe i silne pędy.

Milin jest mocno odporny na choroby i szkodniki. . W niesprzyjających warunkach może być jednak porażany przez mączniaka prawdziwego (biały nalot na górnej stronie liści), przędziorki lub mszyce. 

Jaśmin Stefana (łac. Jasminum Stephanese) roślina z rodzin oliwkowatych pochodząca z Chin,  prowincji Yunnan. Jest to jedyny jaśmin, który osiąga około 5 m wysokości o szybkim wzroście 1-2 m rocznie  i tylko ta odmiana pnie  się przy podporach. Ponadto jego kwiaty w kolorze bladoróżowym intensywnie pachną. Roślina ta jest całkowicie mrozoodporna, zimuje w gruncie.

Idealnie nadaje się do sadzenia przy ogrodzeniach, pergolach i wszelkiego rodzaju podporach, także na tarasach i dużych balkonach. Wygląda zjawiskowo na starych pniach drzew i wśród niskich form krzewów. Można posadzić blisko okna, tarasu by delektować się jego zapachem.

Kwitnienie i owocowanie: Kwiaty mają kolor różowy, kwitnienie od czerwca do sierpnia, kwiaty o średnicy do 2 cm, pięknie pachnące. Pędy są gęsto okryte drobnymi, pierzastymi, sezonowymi, jasnozielonymi liśćmi.

Jaśmin preferuje stanowisko słoneczne, pół-cieniste. Młode sadzonki należy osłonić od dołu na zimę ( najlepiej agro-włókniną lub słomą, względnie gałęziami iglaków) . Gleba, w której go chcemy posadzić  powinna być żyzna i wilgotna, nie znosi on suszy ale nie można go też przelać.

Dobrze znosi cięcie, przycinamy pędy do połowy długości, tuż po kwitnieniu. Ten zabieg spowoduje rozkrzewienie roślin i obfitsze kwitnienie, kwiaty tworzą się na pędach jednorocznych.

Młode sadzonki zaczynają kwitnąć po ok. 2 latach.

Jaśmin Nago-kwiatowy (łac. Jasminum Nudiflorum ) pochodzi z północnych Chin, jest mało znanym lecz niezwykle atrakcyjnym krzewem lub pnączem ozdobnym . Kwitnie wyjątkowo w okresie zimowym , jego kwiaty są w kolorze złocistym o lekkim zapachu.  Prowadzony przy podporach jako pnącze może osiągnąć wysokość ok.4m. Natomiast traktowany jako krzew dorasta do 1,5m.

Jest rośliną odpowiednią do pokrywania ścian, słupków, ozdobnych krat, czy pergoli. Nadaje się również jako niewysoki krzew, który swobodnie rośnie, a zwisające swobodnie pędy są wspaniałą ozdobą schodów, wszelkich poręczy czy balustrad, tworząc przy tym  piękną i pachnącą wizytówkę domu. Doskonale nadaje się do wszelkich pojemników. Jaśmin można traktować również jako roślinę przewieszającą się. Jeśli posadzi się go na skarpie, czy murze będzie spływał kaskadą szczególnie efektowną w okresie kwitnienia.

Kwitnie zimą, bardzo długo. Pierwsze drobne złocistożółte rurkowate kwiaty mogą ukazać się już na krzewach w końcu października, a kwitnienie trwa stopniowo do końca kwietnia, z przerwami w okresie mrozów. Kwiaty rozmieszczone są pojedynczo na całej długości giętkich i bezlistnych pędów. Kwiaty są niezbyt duże lecz wydzielają przyjemny zapach. W okresie kwitnienia można jaśmin łączyć z roślinami wczesnowiosennymi jak ciemierniki czy wawrzynki posadzone pod krzewem. Po kwitnieniu roślina wypuszcza ciemnozielone, błyszczące, trójlistkowe, bardzo ozdobne liście, które utrzymują się przez cały sezon, a opadają przed zimą. Pędy można dowolnie formować, tworząc malownicze girlandy.

Jaśmin nie wytwarza organów pnących, jeśli chcemy by się wspinał należy go podwiązać . Wymaga stanowiska słonecznego, ciepłego, osłoniętego. Gleba przepuszczalna, żyzna, raczej sucha, o odczynie obojętnym lub zasadowym. Jaśmin jest wrażliwy na duże mrozy. Na zimę należy go zabezpieczyć – podstawa krzewu liśćmi, a pędy stroiszem lub matami.

Pędy z pąkami kwiatowymi można ścinać w zimie i przenosić do mieszkania, gdzie zakwitną. Przycinamy pędy do połowy długości, tuż po kwitnieniu. Ten zabieg spowoduje rozkrzewienie się i obfitsze kwitnienie.

Akebia to pnącze o silnym wzroście, osiągające do 6 m wysokości, liście częściowo zimozielone, kwiaty niewielkie, barwy brązowo purpurowej, wydają lekki korzenny zapach, owoce ozdobne o wydłużonym kształcie, z zewnątrz są fioletowe, a po dojrzeniu pękają odsłaniając biały miąższ.

Doskonała do obsadzania altan i pergoli, wygląda egzotycznie nadając ogrodowi wschodni charakter. Może być stosowana jako roślina okrywowa. Kwitnie od kwietnia do maja.

Serdecznie zapraszamy do wpisu AKEBIA – Czekoladowe pnącze.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Ta strona korzysta z ciasteczek aby świadczyć usługi na najwyższym poziomie. Dalsze korzystanie ze strony oznacza, że zgadzasz się na ich użycie.