Rokitnik to krzew, który w naturze spotkać można głównie na nadmorskich wybrzeżach oraz w dolinach rzek Europy i Azji. W Polsce rośnie dziko jedynie wzdłuż Bałtyku, gdzie objęty jest ochroną. Jego liście intensywnie odparowują wilgoć, a owoce od wieków wykorzystywane są w pielęgnacji skóry – na Syberii i w Tybecie przygotowywano z nich odżywcze maseczki. Roślina doskonale znosi mrozy i trudne warunki.
Zastosowanie: Rokitnik to krzew liściasty, który dorasta do około 3–3,5 metra wysokości. Młode pędy są sztywne i często zakończone cierniami. Owoce nadają się do przetworów – soków, dżemów, galaretek czy musów. Wyróżniają się wyjątkowym składem: zawierają około 10% oleju, liczne mikroelementy oraz witaminy B, K, P, E, C, a także kwas foliowy i prowitaminę A i D. Co istotne, witamina C w owocach rokitnika nie ulega rozkładowi podczas obróbki i przechowywania.
Kwitnienie i owocowanie: Kwiaty pojawiają się bardzo wcześnie, już w marcu i kwietniu, zanim rozwiną się liście. Rokitnik jest rośliną dwupienną – osobno występują krzewy żeńskie, które tworzą żółte kwiaty i owoce, oraz męskie, wytwarzające pyłek. Owoce dojrzewają do intensywnego pomarańczowego koloru i pozostają na gałązkach przez całą zimę. Do owocowania wystarczy jeden krzew męski na pięć żeńskich. Zbiór świeżych owoców jest trudny, ponieważ mocno trzymają się pędów. Najłatwiej zebrać je po zamrożeniu – najpierw ścina się gałązki, usuwa liście, mrozi, a następnie szybko oddziela owoce.
Pielęgnacja: Rokitnik najlepiej rośnie w pełnym słońcu i wymaga regularnego podlewania tuż po posadzeniu. Nie lubi konkurencji innych roślin, dlatego warto pozostawić wokół niego wolną przestrzeń i przykryć glebę kompostem lub ściółką. Jest odporny na mróz i suszę. Dobrze radzi sobie na większości gleb, choć najlepiej rośnie na podłożu piaszczystym, zasadowym, bogatym w wapń i fosfor. Sadzonki najlepiej sadzić jesienią, zachowując odstęp 1–2 metrów między krzewami.
Cięcie: Roślina nie wymaga formowania. Wystarczy usuwać suche lub uszkodzone pędy.














