Czarny bez to wyjątkowo wytrzymały i łatwy w uprawie krzew, który świetnie sprawdza się w ogrodach przydomowych. Roślina znana jest również jako bez lekarski, ponieważ jej kwiaty i owoce są niezwykle bogate w witaminy, antocyjany i związki o działaniu prozdrowotnym. Krzew dorasta do kilku metrów wysokości, tworząc łukowato wygięte pędy i szybko adaptując się do różnych warunków glebowych. Wiosną i wczesnym latem roślina zachwyca dużymi, kremowobiałymi baldachami kwiatów, a później — błyszczącymi, czarnymi owocami, które są nie tylko dekoracyjne, ale również bardzo wartościowe.
Bez czarny najlepiej rośnie w miejscach słonecznych i ciepłych, choć dobrze znosi także półcień. Jest rośliną tolerancyjną wobec gleby — radzi sobie na podłożach suchych, jałowych i okresowo podmokłych. Najlepsze efekty daje jednak uprawa na glebach przepuszczalnych, próchniczych, średnio wilgotnych, bogatych w wapń i azot (pH 5,5–6,5). Krzew jest odporny na choroby i szkodniki, nie wymaga okrywania na zimę i dobrze znosi mrozy. Młode rośliny warto podlewać w pierwszym okresie wzrostu, a przed i po kwitnieniu zasilić nawozem mineralnym lub organicznym. Cięcie nie jest konieczne, ale regularne odmładzanie — usuwanie najstarszych pędów — poprawia plonowanie i zagęszczenie krzewu.
Kwiaty i owoce bzu czarnego zbiera się w słoneczne dni, z dala od ruchliwych dróg. Kwiaty ścina się, gdy baldachy są rozwinięte w około 80%, a następnie suszy w temperaturze 30–35°C. Owoce zbiera się wyłącznie w pełni dojrzałe — niedojrzałe zawierają kwas pruski i nie nadają się do spożycia. Suszenie rozpoczyna się w temperaturze 30°C, a kończy w 60°C; szypułki usuwa się dopiero po wysuszeniu. Kwiaty zawierają flawonoidy, kwasy organiczne i sole mineralne, natomiast owoce są bogate w antocyjany, pektyny, witaminy i cukry. Napary z bzu czarnego działają napotnie, przeciwgorączkowo i moczopędnie, wspierają organizm przy przeziębieniu, grypie, zaburzeniach przemiany materii oraz problemach z krążeniem.












